środa, 16 stycznia 2013
Szczęśliwego Nowego Roku

Happy New Year

Bonne Année

Glückliches Neues Jahr

La mulţi ani

Boldog Újévet

Szczęśliwego Nowego Roku



czwartek, 22 listopada 2012
Moda jest ciekawa.
22 listopada odbyły się w Warszawie dwa ciekawe wykłady z obszaru mody i historii ubioru.
wtorek, 26 czerwca 2012
Średniowieczna suknia za kilka tysięcy - Agnieszka Gadzinowska odtwarza historyczne stroje
Jako mała dziewczynka oglądała z zainteresowaniem portrety dam na reprodukcjach i szyła ubrania dla lalek. W czasach studenckich cały swój wolny czas poświęcała bractwu rycerskiemu. Dziś zajmuje się modą, ale przede wszystkim tą z minionych epok. W rozmowie z iWoman.pl Agnieszka Mazur-Gadzinowska opowiada o swojej pasji i pracy
Stroje okresu Sarmacji okiem kostiumologa
Agnieszka Monika Mazur-Gadzinowska Kostiumolog i kostiumograf, artysta plastyk. Wykładowca w warszawskich uczelniach artystycznych. Absolwentka Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Pracę magisterską pisała o ubiorze kobiecym w malarstwie od XIV do XVII wieku. Odbyła podróż naukową do Paryża dzięki Pani Annie Marii Zaleskiej, która ufundowała jej prywatne stypendium. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki i warszawskiego Klubu Kostiumologii i Tkaniny Artystycznej. Przez wiele lat brała czynny udział jako rekonstruktor historyczny w działalności Stowarzyszenia Chorągiew Rycerstwa Ziemi Lubelskiej.
niedziela, 08 kwietnia 2012
Wesołych Świąt

czwartek, 08 marca 2012
Torebki i sakiewki XVI - XVII wiek

Wśród dodatków z przełomu XVI i XVII wieku bardzo istotne są sakiewki, kaletki i torebki służące do przechowywania drobiazgów.

Skórzane torebka z XVI wieku z metalowa ramą.

 

Jedwabna sakiewka z metalową ramą, prawdopodobnie niemiecka, XVI wiek, The Metropolitan Museum of  Art

 

Włoska haftowana sakiewka z XVII wieku.

XVII wiek

Sakiewka XVII wiek, The Fitzwilliam Museum, Cambridge, UK.

Francuska sakiewka z XVII wieku, The Metropolitan Museum of Art

poniedziałek, 20 lutego 2012
Męskie berety w XVII wieku

Poszukując informacji na temat siedemnastowiecznych męskich nakryć głowy zwróciłam uwagę, że beret stał się w tym okresie mało popularnym dodatkiem na portretach.

Męskie berety pojawiają się najczęściej w portretach Rembrandta.

A oto w jaki sposób sam Rembrandt przedstawiał siebie.

 

Rembrandt, Autoportret w berecie, 1630-1631, Walker Art Gallery, Liverpool

 

Rembrandr, Autoportret, 1629 r, Isabella Stewart Gardner Museum 

Tutaj beret w odcieniu niebieskim zdobiony strusim piórem.

Rembrandt, Autportret, 1659 r., National Gallery of Art Washington

Tutaj po latach ten sam model.

Rembrandt, Portret starszego mężczyzny, California

Rembrandt, Autoportret w aksamitnym berecie, 1634 r.

 

Rozcięcia i pióra jak w renesansie:

Szkoła Rembrandta, Portret mężczyzny, ok 1626-27; prywatna kolekcja Anglia

 

Rembrandt, Tronie, mężczyzna w berecie, ok 1635 r.

Czarny beret przecięty na segmenty.

Rembrandt, Starszy mężczyzna w berecie, ok 1631 r., Chicago, Art Institute 

Rembrandt, Grafika, Autoportret z Saskią, 1638r, Art Gallery of Ontario

Rembrandt, Autoportret z Saskią, 1635, kolekcja prywatna

 

Szeroki beret:

Rembrandt, Młody mężczyzna, 1639 r., Galleria Degli Uffizi, Florencja, Włochy

Rembrandt, Autoportret 1640 r., National Gallery

 

Rembrandt, Autoportret, 1660 r., Metropolitan Museum of Art,NY

Rembrandt, Grafika, Autoportret, 1638 r., National Museum Wales

Rembrandt, Autoportret, 1639 r, Prywatna kolekcja

Wyraźnie widoczne marszczenia szerokiego beretu.

 

Mała główka beretu:

Tu beret ozdobiony przy otoku.

Rembrandr, Autoportret, 1633 r., Louvre Paryż

Rembrandt, Autoportret, Grafika, 1634 r.,

Rembrandt, Autoportret, 1634 r., Rembrandt, Autoportret 1630 r.

 

Rembrandt, Portret Tytusa w dużym berecie, 1663 r., Londyn- Dulwich College Picture Gallery

Rembrandt, Tytus, The Wallace Collection, Londyn

Czerwony beret w stylu renesansowym

Na koniec oryginalny siedemnastowieczny beret.

 

środa, 08 czerwca 2011
Dawny warsztat krawiecki

Garsć ilustracji jak wyglądał dawny warsztat krawiecki.

Oczywiscie od najdawniejszych czasów krawcy szyli ręcznie.

Tu niemiecka rycina średniowieczna.

 

Kodeks Baltazara Behema przedstawia polska pracownie krawiecką, 1505 rok.

 

Krawiec 1568 r, Niemiecka rycina


Giovanni-Battista-Moroni "Krawiec" 1570 - 1575 r.


Wnętrze pracowni i sklepu krawieckiego; QUIRINGH VAN BREKELENKAM 1653 rok. Warto zwrócić uwagę, że krawcy siedzą na stole.

Pracownia i sklep; Quiringh van Brekelenkam 1661 r.

"Krawcowa" fragment, Francois Boucher 1746 rok, Francja.

"Kobieta u krawca" (fragment), Pietro Longhi, 1760 r., Włochy.


Pracownia krawiecka, rycina francuska 1775 r.


Pracownia i wykroje krawieckie, Francja 18 wiek.


Krawcowa w stylu Empire, początek 19 wieku.


Szkoła krawiecka, Pierwsza połowa 19 wieku.

 

Kobieta szyjąca maszyną do szycia, 1853 rok.

Zakąłd krawiecki, początek 20 wieku.


Chińska fabryka, 21 wiek.


wtorek, 01 marca 2011
Słowniczek modystki cz.4

Chapeau de parement (fr.) – aksamitny kapelusz na filcowym stelażu z wysoką główką, z metalową ozdobą na szczycie, na rozwiniętych brzegach wykończony futerkiem. W latach 1430 – 1440 noszony w modzie dworskiej. Występuje w polskich zabytkach.

Chaperon – niem. Schaperun, Gugel – kaptur szyty z fantazyjnie wycinanego sukna, noszony w  XIII – XVI wieku.

Fot. Chaperon. wyk. Agnieszka Mazur

Cornette – (fr.) długi ogon stanowiący zakończenie średniowiecznego, sukiennego kaptura.

Fot. Kaptur z sługim ogonem. Wykonała Agnieszka Mazur

Crinale – wieniec

Cyjara – cyjaris – tiara

Cyp – (niem. Zipf, Zipfel – spiczasty) – w XV wieku ozdobny kutas u kaptra, frędzla, także cały kaptur.

Czako (giwer) – od XVI w. w nadwornym ubiorze węgierskim nakrycie głowy o podniesionym i przylegającym do główki  rondzie z wycięciem z lewej na prawa stronę. Później wojskowe nakrycie głowy w kształcie ściętego stożka ( początkowo szerszego u góry, od poł. XIX wieku węższego z małym denkiem) z filcu lub skóry obciągniętej suknem; czako oficerskie  ozdobiono kitą i pomponami.

Fot. Czako Ksiecia Józefa Poniatowskiego.

Czapica –infuła, mitra.

Czapnik – rzemieślnik wykonujący zwykle filcowe czapki W cechach polskich od XIV wieku.

Czember – (persk) w XVII wieku chustka na głowę.

Czepiennik – od XVI w. rzemieślnik wykonujący czepce.

Czimet –kwef

Czub – czup, czubek, fontanges – 1) stercząca fryzura określana jako tatarska, a w XVIII wieku jako a la Titus Caracalla; 2) wysoka ozdoba z piór lub włosia na nakryciu głowy, pióropusz, kita,  strojny czepek ze sterczącą ozdobą; 3)czepiec damski zdobiony ustawionymi w trzech rzędach koronkami, noszony na wysokiej fryzurze, głównie w latach 1680 – 1715 na wzór paryskiego fontanges.

Fot. Barokowy czub - fryzura sarmaty. Portret trumienny Stanisława Woyszy XVII w.

Fot. Damski czub - czepek na modę francuską z końca XVII wieku. Polski barokowy portret trumieny.

Daszek – nakrycie głowy w kształcie kołpaka używane w XVI wieku.

Domino – włoski kaptur z krótką narzutką noszony w średniowieczu przez księży

Dormeszka – dormes, fr. dormeusse – czepek nocny, ocieplany, zdobiony koronkami, wstążkami, noszony w XVIII wieku.

 

Rys. Francuska dormeszka

Duet – duecik, duli et, dułat, fr. – cieplejsze nakrycie głowy noszone w końcu XVII i w XVIII wieku, często nakładane na kornet, szyte z tkanin wełnianych, półwełnianych lub jedwabnych, obszywane koronkami, często watowane.

Dziuła – w XV wieku kaptur lub kapuza sukienna albo filcowa, noszona jako ochrona przed deszczem.

Źródło: Irena Turnau, Słownik ubiorów, Wydawnictwo Naukowe Semper: 1999 r.

sobota, 09 października 2010
Słowniczek modystki cz. 3

Aksamitka - określenie czapeczki dzieciecej.

Barette - fr. męska czapka dziana z wełny, spilśniona, z główka w formie długiego worka, przerzucona do przodu lub do tyłu. We Francji noszona od pocz. XV w., w Polsce do koca XV w.

Baszłyk - 1) nakrycie głowy w formie kaptura filcowego lub sukiennego popularny przede wszystkim w Rosji w XVIII i XIX wieku. Charakterystyczne były dla tego nakrycia głowy wydłużone końce , którymi obwijano szyję lub zawiązywano w pasie.  Na krótko w połowie XIX wieku przyjął się we francuskiej modzie kobiecej, jako rodzaj ozdobnego kaptura połączonego z szalem. Czubek zakończony był chwastem. 2) Nakrycie głowy w sarożytnej Persji, spiczaste, zakrywajace kark, inaczej kyrbasia.

Rys. Baszłyk rosyjski.

 

Bawolet - czepek wieśniaczek francuskich, od 17 w. okrywajacy także kark. w XVIII i XIX wieku pojawił sie w polskim stroju mieszczańskim. Popularny w Polsce, przede wszystkim w czasach saskich , od Stanisława Augusta. Bawolet przybierał formę  ozdoby kapelusza bądź czepka kobiecego, miał formę wstążki, woalki albo falbanki, przymocowanej w dolnej, tylnej części nakrycia głowy. Okrywał on włosy, a w niektórych wypadkach także szyję i kark.

Fot. Bawolet.

Beret - oczątkowo okrągły, płaski strój na głowę z kawałka cienkiego sukna lub płótna pochodzenia włoskiego. Przekształcony w miękką czapkę bez ronda i daszka, był już w XV wieku oznaką uczonych i artystów: zapewne dlatego, że można było mu nadawać najbardziej indywidualną formę. Jako plaskie, poszerzające nakrycie głowy stał się bardzo modny w renesansie. Noszony był zresztą zawsze przez obie płci. W Polsce zarówno król Zygmunt August jak i dwie jego żony: cesarzówna Elżbieta Austryjaczka oraz szlachcianka Barbara Radziwiłłówna, do bardzo paradnego stroju nosili czarne, aksamitne berety. Później beret przeszedł do stroju hiszpańskiego, obowiozującego dla ludzi eleganckich z końcem XVI wieku. Zależnie od zamożności osób noszących go i ich fantazji upodobniał się czsem do tureckiego zawoju i zdobiony był drogimi piórami, perłami i diamentami. Obecnie beret ma następujące formy: 1. marynarski - zwykle z obfitym pomponem na czubku, z napisem na otoku, z wstążeczkami z tyłu; 2. wojskowy - niewielki bez ozdób; 3. przygięty ku przodowi w rodzaj daszka - beret pisarzy i artystów; 4. bardzo obfity spadający ku tyłowi; 5. szeroki i płaski - beret baskijski.

Betetta - wł. czepek kobiecy nakładany na tył fryzury, noszony zwłaszcza w latach 1470 - 1480 we włoskim ubiorze renesansowym.

Fot. Beretta ozdabiajaca włosy na portrecie autorstwa Ghirlandaio.

 

Bermyca - niem. wysoka i szeroka wojskowa czapka, często z niedźwiedziego futra, od XVIII w. noszona przez gwardzistówi doborowe kompanie różnych krajów.

Fot. Bermyca.

Biret - czterorożna czapka sztywna, bez daszka, w czarnym kolorze.

Bonet - fr. bonnet, czepek z gazy, batystu, muślinu, wstążek i koronek noszny w XVIII w.

Bonnet - nazwa każdego meskiego i kobiecego nakrca głowy, które nie jest kapeluszem, czyki nie ma ronda. W starozytości formę tę miały nakrycia głowy frygijczyków. W średniowieczu nazwą tą określano głównie meskie nakrycia głowy, w okresie nowożytnym - lekkie czepki kobiece.

Budka - kapotka fr. capote - kapelusz damski z końca XVIII w. początkowo było to wygiete, prostokątne rondo, któe przywiazywano do głowy wokół policzków. W okresie I Cesarstwa  budka to mała walcowata  główka, rondo rozszerzone i zaokrąglone przy twarzy. W okresie Restauracji - rondo stało się duze, sterczące nad czołem, zaokrąglone przy policzkach, póżniej okrągłe z wiekszą główką. Budki robiono ze słomki, filcu lub tkanin, dekorowano wstążkami, falbankami, sztucznymi kwaitami, piórami i pasmanteria. Budki noszono do lat 60 XIX wieku.

 

Źródło:

Irena Turnau, Słownik ubiorów, Wydawnictwo Naukowe Semer

 
1 , 2 , 3 , 4