poniedziałek, 17 sierpnia 2009
Lagerfeld od podszewki

Film dokumentalny o życiu i twórczość Karla Lagerfelda nie odpowiada na wszystkie pytania dotyczące projektanta. Nie jest odkrywczy - to autokreacja samego mistrza.

"Lagerfeld Confidential" wyprodukowany we Francji w 2006 r. Rodolphe Marconi udokumentował życie codzienne wielkiego kreatora gdy projektuje suknie, udziela wywiadów, poświęca się fotografii, prezentuje prywatną kolekcję książek o sztuce czy otoczonego najpiękniejszymi modelkami i aktorkami świata. Pokazuje, jak dużą Lagerfeld ma kontrolę nad swoim wizerunkiem. Mistrz odkrywa kolejne twarze, a widz dostrzeże w nim błyskotliwego cynika, intelektualistę zafascynowanego literaturą, filmem i malarstwem, wielbiciela art déco i sztuki współczesnej, fanatyka estetyki, miłośnika luksusu oraz ciepłego człowieka.

Dwa lata pracy i ponad dwieście godzin materiału filmowego zaowocowało dokumentem, który znalazł w oficjalnej selekcji MFF w Berlinie w 2007 roku. Wynika z niego, że Karlów Lagerfeldów jest dwóch jeden wykreowany na potrzeby mediów, a drugi, ten prawdziwy, kryje się za ciemnymi okularami.

Rodolphe Marconi odrzucił obiektywizm i skoncentrował się na tym, co sam, jako artysta, odczuwa w stosunku do legendy Lagerfelda. W tym celu wgłębił się w jego myśli, gusta, poczucie humoru i przeprowadził analizę życia projektanta. Wynika z niej jednoznacznie, że całe jego życie jest sztuką. Wykreował swój wizerunek, a potem stał się wymyśloną postacią, przyznając, że nie zamierza być sobą w życiu publicznym i woli na zawsze pozostać zjawą.

W kategoriach dokumentu, a więc zasad, jakich powinien przestrzegać twórca tego gatunku, ten film to wielkie nic. Nie ma mowy o wielostronnym przedstawieniu bohatera. Reporter idzie za swoją postacią jak lokaj. Kiedy Karl Lagerfeld odrzuci czy przemilczy jakieś bardziej kłopotliwe pytanie, człowiek stojący za kamerą wybucha pełnym zażenowania i podziwu śmiechem. Gdyby rzecz dotyczyła jakiejś ważnej postaci życia literackiego lub artystycznego, film byłby nie do oglądania. Dlaczego zatem da się go oglądać, choć momentami w swym pochlebstwie zbliża się do granic groteski? Odpowiedź jest prosta - ogląda się go jako część świata mody, jako błyszczący odprysk świata glamour. Przypis do pokazów haute couture nakręcony w stylu haute couture. Lubię je oglądać, choć nie dają mi pełni metafizycznych i egzystencjalnych przeżyć.


Wybitny artysta

Karl Lagerfeld to gwiazda tego świata, projektant wybitny. Abstrahując od tego, jak pretensjonalną i odpychającą ma osobowość, jego ubrania są doskonałe. Ma absolutne wyczucie koloru i formy. Nie ma nic wspólnego z mieszczańską elegancją Armaniego ani z kiczowatym przepychem Gianniego Versace. U Lagerfelda ozdób jest tu tyle, ile trzeba, a na tym dyskretnym tle lepiej widać ekstrawagancję jego projektów. Lagerfeld zaczynał w Paryżu jako fotograf mody, przez krótki czas porzucił ubrania i zajął się sztuką, a potem wrócił do mody i zrobił karierę jako ten, który na początku lat 80. odnowił skostniały wizerunek firmy Chanel. Pracował także dla Chloe, Fendi, a nawet dla popularnego H&M. Ma oko do modelek. Wylansował Claudię Schiffer.


Ludzki mistrz

Na filmie Lagerfeld jest taki, jakiego się spodziewamy spotkać, sądząc po tym, jak zachowuje się na wybiegu, kiedy sadzi sztywne kroczki i rozdaje wokół uśmiechy i pocałunki: zapatrzony w siebie, pyszałkowaty, opływający we wszelkie dobra i obłudnie się zarzekający, że sprawy materialne nic dla niego nie znaczą.

Więcej niż poufnego zwierzenia mamy tu rad na temat tego, jak sobie radzić w życiu, kiedy się jest bardzo sławnym i bogatym, np. że „cudownie jest kogoś kochać, ale ta osoba powinna odwzajemniać twoje uczucia” albo „nie cierpię mieszczańskiej idei małżeństwa” czy też „dla ludzi takich jak ja samotność to zwycięstwo”. Jedyny wyłom w tej medialnej ikonie następuje wtedy, kiedy reporter wsiada ze swym bohaterem do samolotu. Lagerfeld przyznaje, że ma słabość - kiedy podróżuje, musi trzymać na podołku poduszkę. Pierwszą uszyła mu niania. Bez poduszki również nie zaśnie. A więc ma (przynajmniej jedną) cechę ludzką.


Postać wyłącznie medialna

O jego życiu dowiemy się tu niewiele. Oficjalna biografia podaje, że urodził się w 1938 r., ale jedna z niemieckich gazet ostatnio sprostowała, że był to rok 1933. Urodził się w Hamburgu, matka była Niemką, ojciec Szwedem, nazwisko brzmi Lagerfelt. Data jest ważna, ktoś urodzony w 1933 r. więcej mógłby pamiętać niż pięć lat młodszy, ale pytanie o polityczną przeszłość jego rodziny oczywiście nie pada. W jednym miejscu reżyser odważy się zapytać o homoseksualizm. - To nie była rodzina bigotów - odpowie Lagerfeld. - Moja przyrodnia siostra była lesbijką i nikt nie robił z tego problemu. A zatem jego dzieciństwo było pasmem szczęścia, odmienność seksualna powszechnie akceptowana. Dlaczego w takim razie wyemigrował do Francji? Jednak innej wersji niż pozytywna tego człowieka nie ma i nie będzie. Pierwsze ujęcie tego filmu: komoda pełna pierścionków, w szufladzie sterta białych kołnierzyków. Dodać do tego czarne okulary i długie włosy związane w kucyk i otrzymujemy medialny wizerunek: Karla Lagerfelda. W tym filmie nie będzie też innej wizji tego człowieka niż medialna. A jednak filmowe obrazy mają swoją władzę, niekiedy podważają to, co on mówi. Pierścionki na palcach tworzą swego rodzaju zbroję. Przed czym mają go bronić?

Inny obraz: wiejska posiadłość gdzieś we Francji, świtanie. Karl fotografuje. Po trawie, wśród rzeźb ogrodowych plącze się owinięty w koc zaspany model i zapewne kochanek. Wedle życzenia swego patrona ustawia się do fotografii w zmysłowych pozach. Przedmiotowe traktowanie ludzi bardziej tu uderza niż za kulisami wybiegu dla modelek. Intymna więź między tymi ludźmi czyni je czymś żenującym.

Poznawczo film nie satysfakcjonuje. Ale pozwala myśleć dalej - o tym mężczyźnie na krótkich wygiętych nóżkach, który potrafi tak cudownie odmienić kobiece ciało. Czym jest dla niego, jak je postrzega, co dla niego znaczy? Niestety, reżyser nie postawił takiego pytania. Albo Lagerfeld je wyśmiał. - opisuje Dorota Jarecka

Inne filmy dokumentalne o wielich projektantach:

Luksusowe profesje (reż.: Philippe Poiret, Andrea Rawlins – Gaston) Planette

Śmierć Gianniego Versace (reż.: James Kent). Planette

Na podastawie:

http://ogladamytv.blox.pl/2007/12/Lagerfeld-nieodkryty.html

http://www.forum.promodels.pl/filmy-o-fotografii-i-fotografach/5808-lagerfeld-podszewki.html

http://www.lagerfeldconfidentiel.com/

 

Coco 1913 - Chanel 1923

Karl Lagerfeld został reżyserem dziesieciominutowego filmu niemego i czarnobiałego. Film został wyświetlony podczas pokazu pod tytułem "Paris - Moscou" 2008/2009. Prasa zarzucała "wtórność i nudę". Ale moim zdaniem film ma swój urok. Tytułową bohaterke gra piękna modelka Edita Vilkeviciute

Pierwsza część filmu to sceny w atelier, przymierzanie kapeluszy, przybycie Boya.

Druga część filmu ukazuje czas powjennej emigracji rozsyjskiej i scenę w restauracji przy rosyjskich melodiach. Widzimy Chanel w towarzystwie Wielkiego Księcia Dimitra oraz Misi Godebskiej. Nawiazuje też do inspiracji Chanel w latach dwudziestych i samego Lagerfelda 85 lat później.

Kostiumy do filmu zaprojektował Lagerfeld. W filmie grają autentyczne pracownice domu mody Chanel.

 

wtorek, 11 sierpnia 2009
Renesansowe suknie

Oto kilka moich ulubionych stylizacji. Suknie renesansowe z mojej szafy.

Elżbietańska suknia renesansowa. Gorset z wzorzystego adamaszku wiązany na plecach. Długa koszula z koronkowym mankietem.

Rękaw z różowego wzorzystego jedwabiu. Spódnica spodnia z kremowego adamaszku bawełnianego. Suknia wykonana na podstawie opisów z ""Patterns of Fashion: the cut and construction of clothes for men and women 1560 - 1620" Arnold Janet.

Renesansowa suknia z epoki Tudorów. Suknia wykonana z rózowego aksamitu i bordowego adamaszku. Ręcznie wykonane guziki. Góra sukni (bodice) z krótkim rękawem i stojącym kołnierzem. Długa koszula (chemise) z koronką na mankiecie. Nakrycie głowy - czepiec angielski według mody francuskiej (French Hood). Wykonany na podstawie "Costume: 1066-1990s" John Peacock i malarstwa Holbaina.

Angielski czepiec renesansowy, według mody francuskiej (French Hood). Wykonany z różowego i czarnego aksamitu. Wykonany na podstawie portretów Holbaina.

Angielski czepiec renesansowy, według mody francuskiej (French Hood). Wykonany z różowego aksamitu, kaprur z wzorzystej tkaniny w lilie. Wykonany na podstawie portretów Holbaina.

Stroje znalazły sie na wystawie na Zamku w Janowcu.

http://www.agnieszkamazur.com/index.php?show=exhi&lng=pl

http://www.muzeumnadwislanskie.pl/index.php?r=396&l=pl&id=1145&x&PHPSESSID=2fcd6e4ecfd94db4ac8a425802825936

Archiwum:

Agnieszka szyje historycznie

2006-07-27

Zobaczycie, jak wygląda barokowy żupan albo średniowieczna przeszywanica. W sobotę o godz. 12 w Muzeum Zamek w Janowcu otwarta zostanie wystawa rekonstrukcji strojów historycznych, które wyszły spod igły Agnieszki Moniki Mazur

Agnieszka Monika Mazur jest magistrem sztuki, ukończyła Wydział Artystyczny UMCS (dyplom z grafiki u prof. Zdzisława Niedźwiedzia). Pracę magisterską pisała o ubiorze kobiecym w malarstwie XIV-XVII wieku i obecnie robi doktorat z dziedziny kostiumologii w Instytucie Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Od 2000 roku działa z zapałem w Stowarzyszeniu Chorągiew Rycerstwa Ziemi Lubelskiej (i dla przyjaciół z Chorągwi szyje historyczne stroje).

Żupan uszyła, wzorując się na portrecie Łukasza Opalińskiego z 1640 roku. Żupan jest z czerwonej wełny, zaś jego guziki - z końskiego włosia. XV-wieczna przeszywanica charakteryzuje się wysoką, chroniącą kark stójką. Można do niej wkładać zbrojniki sztabkowe lub ręce płytowe. Szczegóły do zobaczenia i poznania w Janowcu. Na wystawie znajdzie się kolekcja ubiorów średniowiecznych z XIV i XV wieku, angielskich ubiorów renesansowych i ubiorów barokowych. Wystawa czynna do 15 sierpnia.

Grzegorz Józefczuk

http://miasta.gazeta.pl/lublin/1,36651,3512461.html

Rycerze walczą damy stroje oglądają

KULTURA

28.07.2006

II LUBELSKI TURNIEJ RYCERSKI NA ZAMKU W JANOWCU

W sobotę i niedzielę na zamku w Janowcu odbędzie się II Lubelski Turniej Rycerski, jedno z największych tego typu wydarzeń na Lubelszczyźnie.

Organizatorzy, Stowarzyszenie Chorągiew Rycerstwa Ziemi Lubelskiej oraz Muzeum Nadwiślańskie Oddział Zamek w Janowcu, liczą na przyjazd około 150 uczestników oraz rzeszy turystów z całego kraju. Atrakcyjny program pokazów – skierowany nie tylko do osób zainteresowanych kulturą rycerską, ale również do rodzin z dziećmi – wzbogacony został o wyjątkową wystawę kopii strojów historycznych Agnieszki Mazur.
Scenerię turnieju stanowić będzie janowiecki zamek. Jego budowniczym był Mikołaj Firlej, hetman wielki koronny, który na początku XVI wieku wzniósł zamek w typie nowożytnej obronnej fortecy. Turniej w Janowcu jest nawiązaniem do tej tradycji.
Dwudniowy program wypełnią przede wszystkim zmagania przedstawicieli bractw rycerskich, specjalizujących się w obyczajach epoki średniowiecza i czasów nowożytnych. Pierwszy dzień turnieju przebiegnie pod znakiem średniowiecza, drugi natomiast przeniesie widza w czasy Polski szlacheckiej. Zaprezentowane zostaną inscenizacje historycznych zabaw i gier. W czasie gdy rycerze będą walczyć, damy mogą obejrzeć wystawę kopii strojów historycznych, która zostanie otwarta w salach janowieckiego oddziału Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu. Autorką jest Agnieszka Monika Mazur.
– Od 2000 roku działam w Ruchu Rycerskim jako członek Chorągwi Rycerstwa Ziemi Lubelskiej – przedstawia się Agnieszka. – Moje zainteresowania rycerstwem od początku wiązały się z historią ubioru i kostiumologią – mówi autorka wystawy.
Zobaczymy ubiory średniowieczne, renesansowe i barokowe, m.in. z kręgu kultury angielskiej. Do uszycia strojów użyto naturalnych tkanin: sukna, wełny, adamaszku, lnu, jedwabiu. – To absolutne dzieła sztuki – zachęca Romana Rupiewicz z muzeum w Janowcu.
Ceny biletów na turniej: 8 zł normalny, 6 zł ulgowy. Parking – 5 zł.

Andrzej Molik

PROGRAM TURNIEJUSobota 29 lipca

  • 10.00 – Powitanie przybyłych gości – Rynek w Janowcu
  • 11.00 – Prezentacja pocztów przybyłych bractw rycerskich – dziedziniec zamku
  • 12.00 – Otwarcie wystawy strojów historycznych Agnieszki Mazur – sale domu północnego na zamku
  • 12.00-19.00 – Turniej łuczniczy i Turniej bojowy – majdan przed fosą zamkową; Zabawy plebejskie – dziedziniec zamkowy; Melee – rycerska gra drużynowa – majdan przed fosą; Krąg honoru, Krąg zdrady – zmagania rycerskie – dziedziniec; Oblężenie zamku, bitwa o most; Pokazy scenek rodzajowych i tańca – dziedziniec.

    Niedziela 30 lipca
  • 10.00-16.00 – Ciąg dalszy Turnieju łuczniczego; Turniej miecza renesansowego; Zabawy kozackie; Turniej bojowy szabli; Pokazy walk, scenek i tańców; Bitwa; Pożegnanie gości. Zakończenie. TAM
  • http://www.kurierlubelski.pl/module-dzial-printpub-tid-9-pid-28399.html

    poniedziałek, 10 sierpnia 2009
    Coco Chanel serial.

    Coco Chanel mini serial (dwa odcinki) wyprodukowany przez stacje Lifetime w 2008 r. w reżyserii Christiana Duguay. Scenariusz napisał Enrico Medioli - jako podstawę do fabuły posłużyły mu wątki (zarówno pikantne, ckliwe i dramatyczne) z życia dyktatorki mody – Coco Chanel.

    W rolę legendarnej projektantki Coco Chanel w ostatnich latach jej życia wcieliła się Shirley MacLaine. MacLaine wyznała, że sama Audrey Hepburn zasugerowała jej kiedyś, iż powinna pomyśleć o zagraniu Chanel:

    "Miałam wtedy nieco ponad dwadzieścia lat. Audrey powiedziała: Powinnaś zagrać Coco Chanel  kiedy będziesz starsza. Nie teraz, później. Odpowiedziałam jej: Audrey, ty byś się do tego lepiej nadawała. A ona tylko odparła: O nie. Ty. I to był koniec naszej rozmowy. Myślałam o tym przez te wszystkie lata i kiedy dostałam propozycję, wprost nie mogłam w to uwierzyć" - wyjawiła aktorka na łamach W Magazine.

    W rolę młodej Chanel wcieliła się Barbara Bobulova.

    Młoda Gabrielle w warkoczu

    W stylu belle epoque

    Zaczeło się od kaeluszy

     

    Kapelusze z lat 20

     

    Przy pracy

    Pierwsze doswiadczenia krawieckie zdobyte w klasztorze przydały sie do pracy przy przeróbkach krawieckich.

    Przeróbki w sklepie.

    Poprawki krawieckie lata 20.

     

    W męskim towarzystwie

     

     

    Filmy o Coco Chanel

    Jako pierwsza wcieliła się w Coco Chanel Katherine Hepburn w miusicalu "Coco" wystawianym przez Mark Hellinger Theater w Nowym Jorku na Brodwayu. Sztuka opowiadała o życiu Chanel w 1953 i 1954 r. W miusicalu występowała wymiennie z Danielle Darrieux.

    Zdjecia pochodza z przedstawienia z 1969 roku.

    Kolejna Chanel to Marie - France Pisier w "Chanel - Solitaire" z 1981 roku.

    Schirley Maclain (stara Chanel) i Barbara Bobulova (młoda Chanel) w filmie "Coco Chanel" z 2008 r.


     

     

    Rok 2009 to kolejne wejscia na ekrany wspaniałych filmów.

    Audrey Tatou w "Coco avant Chanel"

    Anna Mouglalis w "Coco Chanel et Igor Stravinsky"

     

     

     

    Chanel - Samotność

    W 1981 roku zrealizowano film biograficzny pt.: "Chanel Solitaire" (polskie tłumaczenie - "Chanel - Samotnosć nr 5"). Rezyserem przedsiewziecia jest George Kaczender.

    Główną rolę gra  Marie - France Pisier.

    Towarzyszą jej:

    Rutger Hauer jako Etienne de Balsan

    Timothy dalton jako Boy Capel

    Fabularyzowana biografia słynnej dyktatorki mody - Coco Chanel. Obraz George Kaczendera w miarę wiernie śledzi jej losy i przebieg błyskotliwej kariery. Pokazuje, zarówno pierwsze upokorzenia i niepowodzenia, jak i późniejsze sukcesy, jakie odnosiła w świecie mody. Nie zabrakło też w filmie wątku romansowego. Twórcy poświęcili dużą uwagę nieszczęśliwej miłości Chanel do angielskiego oficera Boya Capela ... Dzieło zostało zrealizowane, z typowym dla Hollywood rozmachem. Jego atutatami są: wspaniałe kostiumy, piękne plenery i gwiazdorska obsada.

     

    Coco Avant Chanel

    Premiera filmu biograficznego o Coco Chanel odbyła sie 26 czerwca 2009 r.

    Film wyreżyserowała Anne Fontaine. Skończywszy paryską szkołę mody École de la Chambre Syndicale de la Couture pracowała przez pewien czas jako stylistka u samego Mistrza Stylu Yves Saint-Laurenta! Przy realizacji filmu reżyser współpracowała z domem mody Chanel i Karlem Lagerfeldem.

    Kostiumy do filmu stworzyła Catherine Leterrier - ma na swym koncie kreacje do  ponad 30 filmów największych francuskich reżyserów

    O filmie:

    Historia Chanel jest opowieścią o ciągłej pracy nad własnym talentem.

    "Subtelność tego dzieła wynika z jego offowego charakteru. Zamiast bić pokłony przed przepysznymi obrazami, reżyserka zadowala się niewielkim, ale naturalnym efektem, opowiadając historię małymi, intymnymi sytuacjami" - Olivier Radot, scenograf

    Wcześnie osierocona, Gabrielle trafiła do sierocińca, prowadzonego przez siostry zakonne – to w tym miejscu nauczyła się szyć i prawdopodobnie tutaj doceniła urok prostych fasonów oraz minimalizm dodatków.

    „ Duży nacisk położyliśmy na przykład na wnętrze sierocińca oraz na całokształt świata, z którym stykała się na co dzień mała Chanel. W ujęciach kręconych w Aubazine podkreślaliśmy ascetyczność obrazu. Czarne spódniczki i białe bluzki uniformów wychowanek domu sierot miały niewątpliwy wpływ na późniejszą twórczość artystki. Ten głęboko zakorzeniony wewnętrzny rygor odnajdziemy również w ostatniej scenie, kiedy siedząca na schodach Chanel jest świadkiem „ostatecznego” pokazu powstałych na przełomie lat kreacji swojego autorstwa.” - komentuje scenograf Olivier Radot

    W filmie wykorzystano kreacje pożyczone z domu mody oraz Conservatoire de Chanel - zwłaszcza w ostatniej scenie pokazu na słynnych schodach z lustrami.

    Coco Chanel przyszła na świat 19 sierpnia 1883 roku. Jej rodzina była biedna, mieszkali z dala od miasta. Osierocona przez matkę dziewczynka trafiła do sierocińca. Właśnie tam, pod czujnym okiem prowadzących placówkę sióstr zakonnych Coco podjęła swoje pierwsze próby krawieckie.

    W wieku 20 lat Chanel rozpoczęła pracę w pasmanterii, gdzie doskonaliła fach krawiecki, a w wolnych chwilach, zwłaszcza wieczorami, dorabiała śpiewając w barach. Filmową Gabrielle, po krótkiej migawce z dzieciństwa, poznajemy właśnie w chwili gdy, wykonując na scenie, wraz z siostrą, piosenkę o piesku „Qui qu'a vu Coco”, zwraca uwagę jednego z gości. Tak rodzi się Coco. Jedyna i niepowtarzalna Coco Mademoiselle. Ta, co mawiała: „Aby być niezastąpionym, trzeba być odmiennym”.



    Młoda Chanel wyróżniała się z tłumu panien. Była zawsze ubrana prosto i gustownie. Jej kapelusze nie były przesadnie udekorowane sztucznymi owocami i kwiatami. Zamiast ozdobnych żabotów wolała proste kołnierzyki i męskie krawaty.

     

    Coco naprawdę kochała się w męskiej garderobie. Z szafy Boya wykradała spodnie, piżamy, kapelusze i bluzy. Inni kochankowie również padali ofiarami jej garderobianych łowów.

    Będąc kobietą niezwykle aktywną, uprawiała przeróżne sporty, dlatego projektowane przez nią ubrania nigdy nie posiadały zbyt wielu ozdób. Arthur „Boy” Capel był miłością życia Chanel. Wspierał ją we wszystkim, był jej ostoją. W 1913 r. pożyczył jej sumę niezbędną do otwarcia pierwszego  sklepu z kapeluszami a potem także pracowni mody w Paryżu. Wkrótce potem otworzony został także butik w Deauville, zaraz potem w Biarritz i Cannes. Projekty Chanel odnosiły błyskawiczny sukces a dług zaciągnięty u Boya został w szybkim tempie zwrócony co do centa. (brak tego w filmie)

    Chanel udowodniła, że można mieć klasę, nie nosząc nadmiaru falban i piór. „Moda nie istnieje wyłącznie w ubiorach. To wiatr, który wieje w nowym stylu, czuje się, że nadchodzi; czuje się jego zapach. Moda jest na niebie, na ulicy, moda to idee, sposób życia, wszystko to, co się dzieje” twierdziła wielka projektantka.

    W 1919 roku w wypadku samochodowym ginie Arthu Capel ( w zasadzie na tym główna akcja filmu kończy się). Chanel pogrąża się w cierpieniu i oddaje się pracy. Finałową sceną jest pokaz mody w słynnym już domu mody przy Rue de Cambon w Paryżu.

    "Jest to przecież idealna historia obrazująca mit o spełnionych marzeniach- zaczynając od zera też można osiągnąć sukces i to nawet w epoce, w której awans społeczny i ekonomiczny był o wiele większym wyzwaniem, niż dzisiaj. Musimy pamiętać, że na początku XX wieku Coco Chanel musiała dodatkowo przebić się przez skostniałe schematy społeczne, opinie dotyczące statusu i powinności kobiet, stereotypy, które obezwładniały wszelką aktywność żeńskiej części społeczeństwa, czyniąc z kobiet jakieś odizolowane, marginalne środowisko. W filmie mówimy o losach kobiety, a nie o historii mody." - Audrey Tautou

    "Coco była bardzo sprytna, przejawia się to chociażby w tym, jak umiejętnie wyrabia sobie markę. Upokorzenia znosiła z uporem, a nawet z pewnym rodzajem dumny, z silnym postanowieniem bycia ponad tym. Jeżeli założyła sobie kiedyś, że nigdy nie ugnie się pod tym ciężarem, to trzeba przyznać, że odniosła spektakularny sukces. Wracając do tej słynnej dumy artystki. Miała ponoć kiedyś powiedzieć do swojej siostry „Zobaczysz, kiedyś oni wszyscy będą się jeszcze bić, żeby zasiąść przy naszym stole” - Audrey Tautou

    "Przeglądając zdjęcia Chanel zauważyłam, że niemal na wszystkich fotografiach Coco wyróżnia się charakterystyczną pozycją głowy, uniesioną, jakby dumną. Przez to całą sylwetka nabierała smukłości, wyprostowana jak struna, zupełnie jakby wisiała na niewidzialnym sznurku przyczepionym do czubka głowy. Wytropienie w jej nieskazitelnym zachowaniu jakichkolwiek oznak niskiego pochodzenia stało się niemożliwe. Eleganckie gesty, nawet sam sposób trzymania papierosa świadczyły o niewątpliwej klasie tej kobiety."


    "Odbierana jako nonkonformistka, quasi punk, często swoim zachowaniem szokowała sobie współczesnych. Jej styl ubierania się- zniszczone ubrania, koniecznie o czarnym kolorze, stanowczy sprzeciw wobec tak modnych wówczas kapeluszy zdobionych kwiatami- świadczył o niezwykłej odwadze. Coco miała siłę zmieniać świat, zamiast powielać utarte schematy, wytyczała nowe ścieżki. Ta umiejętność, charakterystyczna dla wielkich artystów, zawsze mnie fascynowała." - Alexander Desplat muzyk

    Film nie jest biografią projektantki - jest pięknym widowiskiem ukazującym życie zanim zaczęła być sławną Chanel. W swej realizacji zbliżony jest do biografii z 1981 roku pt. "Chanel Solitaire" i który bardziej zapadł mi w pamięć. Jest to piękna wizjonerska uczta dla oczu. Romantyczna i spokojna. Nieco powolna. Nie brak tam modowych akcentów choć bez szykownych kreacji i pokazów mody.  Kostiumy są kunsztowne, część nawet prawdziwych. Widzimy w jaki sposób rodził sie zmysł i gust projektantki. Co mało wpływ na jej późniejsze projekty. ,,Kobiety myślą o wszystkich kolorach, jednak dlaczego nigdy nie przyjdzie im do głowy ich brak”- słusznie spostrzegła Coco- „Czerń zawiera w sobie wszystko, biel również. Barwy te wyrażają piękno absolutne, odwieczną harmonię”. Przed obejrzeniem filmu warto poczytać o życiu Chanel.

    Fotosy z filmu: http://www.stopklatka.pl/film/film.asp?fi=34584&sekcja=galeria

    Informacje o filmie: http://www.stopklatka.pl/film/film.asp?fi=34584&sekcja=ofilmie&klik=minimenu

    Ścieżka dźwiękowa do filmu: http://www.amazonka.pl/kompozytorzy-14607834/coco-avant-chanel-ost--99900166866.bhtml

    sobota, 08 sierpnia 2009
    Słowniczek torebkowy część II

    Listonoszka - torebka o unowocześnionym fasonie. Z szerokim paskiem, przegródkami zapinanymi na zamek i zewnętrznymi kieszonkami. Wzorowana na torbie listonoszy. Konduktorka.

    Macharzyna - mecherzyna, męcherzyna - w XVI w. sakiewka na pieniądze.

    Mantelzak - niem. torba podróżna, zwykle skórzana.

    Mantyka - (łc. mantica - sakwa, tobołek) - 1) zrzęda; daw. także tobołek żebraka ; 2) w XV w. torba przerzucana przez ramie, zwieszająca sie z przodu i z tyłu.

    Miech - mieszek -woreczek na pieniądze i drobiazgi, sakiewka, trzos.

    Miechownictwo - wyrób skórzanych miechów i mieszków, części odzieży i jej podszyć, rękawic, obić mebli i innych przedmiotów do wnętrz mieszkalnych, ze skór kolorowych, garbowanych na czerwono przez skórników, białoskórników, kordybaników i safianików. Miechownictwo znane było w Europie od wczesnego średniowiecza, w Polsce cechy miechownicze powstały od XIV w. zanikały już w XVIII w.

    Moszna - moszenka - w XV w. mieszek na pieniądze, torba, worek.

    Mufka - inaczej zarękawek, okrycie z otworami po obu stronach, chroniące rece przed zimnem, zawieszane na szyi na długich tasiemkach lub ozdobnych sznurkach wykonane z futer lub tkaniny. Mufki pojawiły sie około 1570 r., używane były przez mężczyzn i kobiety, pełniły funkcję torebki lub portmonetki.. Kształty, rozmiary i materiały, z których je robiono zmieniały sie wraz z modą, ale musiały być zharmonizowane z całym strojem. W modzie europejskiej pojawiły sie ponownie po kampanii 1812 r., w XIX w. były  niezbędną częścią garderoby damskiej, używane jeszcze po II wojnie światowej, zwłaszcza przez małe dziewczynki.

    Nerka - popularna nazwa małej saszetki na pasku zakładanej na biodra. Nerki przez lata uchodziły za rekwizyt cinkciarski w stroju i kojarzyły się z obciachem. Nosili je turyści, rowerzyści i uliczni handlarze.

    Neseser - (fr. nécessaire z łc. necessarius ‘konieczny; niezbędny’) walizeczka lub torebka na podręczne drobiazgi, zwłaszcza toaletowe używana w podróży.

    Opasanie - w XIV - XV w. - pas ze schowkiem na pieniądze.

    Opasek - w XV w. woreczek na pieniądze, sakiewka u pasa, trzos, pasek ze schowkiem na pieniądze.

    Pacharzyna - pacharzynka - od XVI w. sakiewka, mieszek.

    Pancerzowe torebki - modne w XX w. torebki łączące ogniwa siatki i płytki różnych kształtów. Wykonywane z metalu.

    Pederastka - potoczna polska nazwa małej męskiej torebki na dokumenty używanej w latach 80 XX w., płaska lub wypchana pederastka z krótkim paskiem tworzyła pętlę, którą zakładało się na przegub.

    Plecak – worek przystosowany do noszenia na plecach. Szczególnie popularny w turystyce. Współczesne plecaki wyposażone są często w stelaże, które rozkładają ciężar plecaka bardziej równomiernie na plecach człowieka.

    Pochettes - torebki kopertowe, zwane też portfelowymi. W zależności od okazji albo pory dnia różniły się rozmiarem i materiałem, z którego je wykonywano. Pochettes noszono zawsze w dłoni, blisko ciała, nawet jeżeli były zaopatrzone w uchwyty. Największe rozmiary miały w latach 50. XX w.

    Portfel - (fr. portrfeuille) mała, kieszonkowa teczka ze skóry, z tkaniny itp. o spłaszczonym kształcie służąca do przechowywania banknotów, dokumentów itp.

    Portfelowa torebka - torebka na pasku lub łańcuszku przypominająca portfel lub portmonetkę.

    Portmonetka - (fr. porte-monnaie od porte ‘brama’ + monnaie ‘moneta, pieniądze’) mała torebka przeznaczona najczęściej na bilon

    Puzderko - etui, neseser, szkatułka - małe puzdro (bogato zdobione pudło z licznymi przegródkami do przechowywania sztućców, butelek lub przyborów toaletowych).

    Pyksis - cylindryczne puzderko z pokrywką, znane już w starożytnej Grecji, używane do trzymania biżuterii. W okresie wczesnochrześcijańskim służyło do przechowywania hostii.

    Raportówka (raport) skórzana, prostokątna torba na dokumenty, noszona gł. przez wojskowych i policjantów, zarzucana na ramię.

    Reklamówka- plastikowa torba z nazwą jakiejś firmy, reklamująca jej wyroby.

    Rydykiul - ridicule, fr. - dawniej ozdobna damska torebka bądź woreczek na przybory do szycia i haftowania noszony po 1797 r.

    Sak (fr. sac ‘wór, worek’ z łc. saccum z gr. sákkos) daw. worek podróżny.

    Sakiewka - sakwa, - od XVII w. skórzany zwykle woreczek  na pieniądze i drobiazgi; kiesa, trzos.

    Sakwa - łac. saccus - 1)  dawniej podwójny worek podróżny do przewieszania przez ramię, spadający na plecy i iersi, używany przez pielgrzymów i kwestarzy zakonnych; 2) sakwa do przewieszania po obu stronach siodła końskiego, zazwyczaj z długim otworem na wierzchu. Obszerna torba. Torba na obrok dla koni. Odmianą sakwy była sakiewka - woreczek na pieniądze, zwykle podłużny, zasuwany na dwa metalowe kółka.

    Sakwojaż (fr. sac de voyage) daw. torba podróżna; neseser.

    Saszetka - (fr. sachet) 1. mała torebka do przechowywania pończoch, chusteczek itp.  bez paska, z przegródkami do noszenia osobistych drobiazgów 2. dawniej: torebka zapachowa

    Sepet (tur. ‘kosz’) daw. ozdobny kufer lub skrzynka, z szufladkami, służące do przechowywania kosztowności, dokumentów; niekiedy z pulpitem do pisania.

    Siatka - torba na zakupy.

    Szabeltas (z niem.Säbeltasche) - w oddziałach lekkiej kawalerii, zwykle huzarów, rodzaj płaskiej skórzanej torby zawieszonej na rapciach wraz z szablą, dekorowana symbolami związanymi z przynależnością narodową oddziału (orzeł polski, inicjały Napoleona itp.) a także numerem pułku. W XVIII - XIX w. używana juz tylko jako ozdoba w barwie munduru. W Polsce w XVIII w.  prawo noszenia jej przysługiwało takze służbie dworskiej ubieranej z węgierska.

    Szyfoniera - szyfonierka, szyfonierz (fr. chiffonnier; fr. chiffon - gałganek) wysoka komoda z szufladami na bieliznę, używana od połowy XVII w., mogła służyć do przechowywania ręcznych robótek i skrawków tkanin; 2) małe pudełko tekturowe pokryte tkaniną, wieszane na ścianie; 3) woreczek na robótki ręczne.

    Tacza - średniow. niem tasche - w XVI w. kieszeń, sakiewka lub woreczek na pieniądze.

    Tagari (n.gr. ‘chłopski worek’) zrobiony worek w kolorowe wzory z szorstkiej wełny, noszony na ramieniu.

    Tajstra (łc. canistra (canistum) ‘koszyk pleciony’ z gr. kániston) daw. skórzana torba na żywność.

    Teka (gr. théke ‘miejsce schowania, skrzynia’) prostokątna torba, wykonana przeważnie ze skóry lub tworzywa sztucznego, służąca do przechowywania i przenoszenia książek, zeszytów, dokumentów itp.

    Tłumok - tłomok - pakunek, mógł być wyrabiany ze skóry.

    Tornister - plecak szkolny.

    Trzos - czrzos, trzosek, trzosie - od XV w. pas z kieszeniami na pieniądze, sakiewka, woreczek.

    Tuł - tulec - w XV - XVI w. pochwa na strzały, sajdak, kołczan.

    Walizka - przenośne opakowanie na bagaż, używane najczęściej w trakcie podróży. W kształcie zbliżona jest do płaskiego prostopadłościanu z zaokrąglonymi krawędziami. Składa się z dwóch ruchomych względem siebie części, połączonych zawiasami. Walizki wykonywane są z różnych materiałów: tkaniny, tworzywa sztucznego, skóry. Zwykle poszczególne boki są dodatkowo usztywnione wewnętrznymi wkładkami, aby zapobiec deformacji kształtu. Na jednym z boków znajduje się uchwyt służący do przenoszenia. Często dodatkowo walizka jest wyposażona w kółka oraz wysuwany uchwyt, które umożliwiają przemieszczanie walizki bezpośrednio po podłodze, bez podnoszenia. Niektóre walizki posiadają zamki, chroniące ich zawartość.

    Wątrobnica - w XVI w. w gwarze złodziejskiej, woreczek na pieniadze, sakiewka.

    Worek - w XVI w. sakiewka, mieszek na pienądze.

     

    czwartek, 06 sierpnia 2009
    Wystawa torebek i słowniczek torebkowy
    "Zawsze pod ręką. Torebki damskie od średniowiecza do współczesności" to tytuł wystawy prezentowanej w Arsenale Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie (ul. Pijarska 8). Wystawa czynna od 26 czerwca do 8 listopada 2009.
    wtorek, 07 lipca 2009
    Kostiumolog a kostium.
    „Moda to okresowa zmiana stylu o mniej lub bardziej koniecznym charakterze” Rene Kónig