poniedziałek, 28 grudnia 2009
Ubiory starożytnego Rzymu cz I

Ubiór meski Rzymian składał się z tuniki i wierzchniego okrycia - togi.

Tunika - odpowiadała greckiemu chitonowi, tunika obywatela miała kolor białej lub kremowej naturalnej wełny. Senatorzy i ekwici zakładali tuniki ozdobiona pasami (clavus).

Dla najbiedniejszych, niewolników i dzieci tunika stanowiła jedyne okrycie. Tunika noszona przez plebs, rzemieślników, kupców i wyrobników często nie miała rękawów. Z reguły była przepasana sznurem, często sczepiona tylko na jednym ramieniu, była okryciem tanim i praktycznym (dwie części materiału zszyte po bokach i na ramionach z otworem na głowę).

Tunikę noszono przede wszystkim w domu, natomiast każde wyjście na ulice, wymagało dodatkowej szaty - togi.

TUNIKA ANGUSTICLAVIA – tunika ekwity i klas wyższych.  Posiada dwa purpurowe wąskie paski – (angustus clavus) z tyłu i z przodu o szerokości ok. 4cm

 

TUNICA LATICLAVIA tunika senatorska z jednym szerokim pasem – (latus clavi), szerokości ok. 8cm. Senatorzy nosili tuniki nieco dłuższe i nieprzepasane.

 

TUNICA PALMATA - tunika, z wyhaftowanymi liśćmi palmy była zastrzeżona dla triumfatora i noszona wraz z togą picta. Była purpurowa

COLOBIUM tunika bez rękawów.

TUNIKA Z RĘKAWAMI przejęta ze Wschodu, poczatkowo rękawy siegały do połowy ramion.

 

TUNICA MANICATA -Tunika z długimi rękawami- W III w. n.e. Rzymianie rozpoczęli stosowanie tuniki z długimi rękawami. Założenie takiej szaty przed tym okresem, uznawano za przejaw zniewieściałości. Tunika z długimi obcisłymi rekawami była ulubionym strojem Juliusza Cezara

TUNICA TALARIS – bardzo długa, z długimi rekawami, zakładanie takiej tuniki uważano za przejaw zniewieściałości.

DALMATYKA, DALMATICA - Bogatsza forma tuniki, z szerokimi rękawami z jednego kawałka; powstała w okresie późnego cesarstwa, była ona wełniana, płócienna lub lniana.

TUNICA INTERIOR, SUBUCULA -Zazwyczaj noszono jedną tunikę, ale już od III w. p.n.e. zaczęto zakładać drugą, która odpowiadała naszej koszuli. Nie miała rękawów albo bardzo krótkie rękawy.

 

Togę wykonywano z białego, wełnianego materiału, o szerokości ok. 2,70-3 m i długości 5-6 m.

Założenie togi było czynnością trudną, by nie powiedzieć uciążliwą. Pas materiału składano wzdłuż, narzucano jeden kraniec na lewe ramię, nakładano togę na plecy, a drugi koniec przeprowadzano pod prawym ramieniem i od przodu ponownie zarzucano na lewe ramię. Aby sobie ulżyć, bogatsi obywatele, do tego celu mieli specjalnego niewolnika, nazywanego vestiplicus.

TOGA EXIGUA - Najwcześniejsza toga, datowana jest na okres późnej republiki. Była stosunkowo prosta W okresie złotego wieku, toga została wzbogacona o sinus (używane jako kieszeń na różnego rodzaju drobiazgi) i umbo (kaptur zakładany podczas uroczystości religijnych, ludzi sprawujących funkcje religijne, nazywano capite velato (noszący kaptur)). Toga była oznaką przynależności do określonej klasy społecznej. Stanowiła coś w rodzaju wizualnego dowodu osobistego.

 

TOGA PURA (czysta) lub TOGA VIRILIS, TOGA LIBERA(męska) – zwyczajny ubiór rzymskiego obywatela podczas oficjalnych czynności oraz wypoczynku (odkładana przy pracy fizycznej) Wykonana z prostego sukna, wełny o zabarwieniu kremowobiałym, była ok. 15 cm krótsza odm innych typów togi.

TOGA PRAETEXTA (obramowana) przysługiwała urzędnikom(konsulom, pretorom, cenzorom, dyktatorom), a także chłopcom do lat 15 lub 16 ( w tym wieku chłopiec był uroczyście odziewany w  togę virilis) Cechą charakterystyczną togi praetexta był szlak purpurowy szerokości 5-8 cm, początkowo umieszczony wzdłuż dolnej zaokrąglonej krawędzi, potem wzdłuż brzegu sinusu.

TOGA CANDIDA (śnieżnobiała) z sukna bielonego, bez szlaku, noszona przez obywateli ubiegających się o urządnpubliczny (stad nazwa kandydat)

TOGA PULLA (ciemna) z sukna ciemnoszarego, brunatnego lub nawet czarnego była znakiem żałoby, zaklął dana także podczas kryzysu politycznego. Jednakże w tej materii przewidziano wyjątki dla przedstawicieli wyższych stanów społecznych, którzy ubierali toga praetexta.

TOGA PICTA (malowana) początkowo własność państwa, noszona w dniu triumfu przez zwycięskiego wodza, potem stała się oficjalnym ubiorem cesarzy i ich prywatna własnością. Była purpurowa (toga purpurea), haftowana we wzory złotą nicią.

 

TOGA TRABEA (belkowana w poziome pasy, przysługiwałą pierwotnie królom – pasy białe i purpurowe; potem wieszczkom- agurom – pasy purpurowe i szkarłatne).

TOGA PURPUREA W całości purpurowe togi wkładali także obywatele poświęcający swe życie bogom – samobójstwo rytualne.

 

niedziela, 13 grudnia 2009
Ubiory Sumeryjskie

Sumerowie to lud, który pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. stworzył wysoko rozwiniętą cywilizację w dolnej Mezopotamii. Sztuka sumeryjska odddziałuje dziś na teren dzisiejszego Iraku, północnej Syrii, południowo - wschodniej Turcjii i południowo - zachodniego Iranu.

Jak ubierali się Sumerowie? Około III - II tys. p.n.e. zakładano KAUNAKES - kosmatą skóre kozła zakładaną włosem na zewnątrz. Około 2700 p.n.e. pojawiły się spódnice i suknie imitujące kozią sierść.

 

Alabastrowy posążek Ebihila, intendenta króla Mari, pochodzi z 2400 p.n.e. Ebihil ubrany jest w przepaskę - spódnice kaunakes. Fryzowana broda ebihila mogła być sztuczna.

Wapienna płytka wotywna króla Urnasze, znaleziona w Girsu (Luwr, Paryż)

piątek, 11 grudnia 2009
Ubiory epoki brązu

W epoce brązu tkaniny były już rozpowszechnione. Przyczynił się do tego postęp w technice tkackiej – do  poziomo umocowanej żerdki drewnianej przywiązywano nitki, obciążone na końcach, w celu naprężenia nitek. Wielkim postępem było wynalezienie ramy tkackiej, na której naciągano osnowę – nić długości tkaniny . Pierwotnie przeplatano włókna bez żadnych pomocniczych przyrządów.

Tkano małe kawałki, które następnie zszywano. Dopiero w epoce brązu zaczęto kroić tkanine z większych kawałków.

Tkaniny barwiono naturalnymi barwnikami. Stosowano kolory: niebieski (olcha karłowata, jagody bzu, urzet barwierski), czerwony (marzanna), liliowy( czarne jagody), żółty (rezeda), żółtopomarańczowy (kocanka piaskowa). Natrafiono na barwniki: fioletowy, brązowy, zielony. W późniejszych okresach stosowano prążkowane tkaniny – wełniane. Barwniki były nietrwałe, po pewnym czasie utleniały się a kolor tracił na intensywności. Tkaniny zdobiono za pomocą broszowania – dodając w niektórych miejscach dodatkową nic wątku innego koloru.

Pozostałości z epoki brązu z Egted z terenów Danii. Na strój kobiecy składają się: spódnica ze sznurków, zamocowanych w talii paskiem z okrągłą metalową tarczą. Wełniany kaftan z rękawami zszyty z jednego kawałka tkaniny.

 

 

Wełniany kaftan pochodzi z Borum w Danii. Datowany na wczesna epokę brązu. Pas z chwastem i krótka spódnica, z której zachowały się jedynie resztki.

 

Ubiory z terenów o zimnym klimacie wykonywane były z futer, często zdobionych haftami lub muszlami.

 

Na stopy zakładano buty ze splecionych sznurków.

 

Niektóre buty przypominały indiańskie mokasyny i były wykonane ze skóry.

Biżuteria wykoywana ze znalezionych kamieni oraz z brązu.

 

wtorek, 24 listopada 2009
Korony i insygnia władzy w Starożytnym Egipcie

W Starożytnym Egipcie występowały dwa rodzaje koron, które wykonywano prawdopodobnie ze skóry

HEDJET, HEDŻET - Biała korona Górnego Egiprtu - Południe o kształcie wysokiej czapki - tiary z kulistym zakończeniem szczytu.

 

DESHRET, DESZRET, DESZERET- Czerwona korona Dolnego Egiptu - Północ w formie diademu ze wzniesioną tylną cześcią i sterczyną z przodu - ukośnie wznoszacym sie, zawiniętym złotym drutem umieszczonym po środku.

Korony występowały oddzielnie albo połaczone jako symbol zjednoczenia Egiptu.

PSCHENT , pszent - korona zjednoczonego państwa. Biała korona tkwiła w czerwonej.

 

Od czasów XVIII dynastii królowie używali także błękitnej korony - rodzaju hełmu wykonywanego być może z metalu lub nadal ze skóry. KHEPRESZ, KOPERSZ - korona błękitna stosowana była przy triumfach wojennych, często ozdabiana świętą kobrą - UREUS - wznoszącą łeb z rozszerzona szyją.

Koronami ozdabiano takze wizerunki bóstw. Najczesciej była to korona z piór lub kombinacja korony białej z piórami.

ATEF - korona Ozyrysa - biała korona z małuym dyskiem słonecznym na wierzchołku i piórami strusia po bokach.

 

 

INSYGNIA WŁADZY

KORONA NEMES - nakrycie głowy w złote i niebieskie pasy. Chusta w złoto-błękitne pasy uważana była za jedną z koron królewskich. W ceremoniale dworskim używana była dla osłony peruki króla. Była odpowiednio układana i drapowana dla osiągnięcia charakterystycznego, geometrycznego kształtu. Najbardziej znanym przykładem takiej chusty jest nemes Sfinksa w nekropolii w Gizie. Chuste wiązano w charakterystyczny sposób, tak że osłaniała czoło, barki i plecy.

 

Powyżej na zdjeciu Złota Maska Tutanhamona z jego grobu w Dolinie królów, Teby Zachodnie. Przykrywała ona głowę zmarłego władcy ze schyłku  XVIII dynastii, ok. 1338 r. p.n.e.. Inkrustowana elementami  z pasty szklanej , maska oddaje młodzieńcze rysy faraona. Magiczną ochrone głowy stanowia głowy kobry i sępa - świetych zwierząt Dolnego i Górnego Egiptu. Maska o wysokosci 55 cm.

KLAFT - to chusta zakładana podobnie jak nemes, opięta na czole i opuszczona poza uszami.

SZTUCZNE CEREMONIALNE BRODY z lekkiego polichromowanego drewna. Broda o zagietym końcu pojawia sie w wizerunkach zmarłych faraonów i identyfikuje króla z bogiem zmarłych Ozyrysem.

BERŁO - HEKA - krótka laska pasterska w formie haka. Berło jest symbolem Dolnego Egiptu i pełni funkcje pastorału.

TRÓJRZENIEMMY BICZ - NECHACHA - odnosi sie do Górnego Egiptu i pierwotnego boga Busyrydesa, który oganiał się nim od much i ochraniał ludzką "trzodę".

PEKTORAŁ ze złota zawieszony na piersi. Przypominał kołnierz.

 

Postać faraona "obejmują" skrzydłą sokoła, jednego z najważniejszych  symboli królewskich, wcielenia poteżnego boga niebios Horusa.

TIARA KRÓLOWEJ ozdobiona jest ureusem i kolorową przepaską.

Tutaj królowa Nefertiti, małżonka Echnatona ma założoną kołnierzowy naszyjnik - USECH

 

czwartek, 08 października 2009
Ubiory prehistoryczne - paleolityczna Wenus
W co ubierała się prehistoryczna kobieta? Jak określić ubranie paleolitycznej Wenus? Wenus paleolityczna - ogólne określenie niewielkich, kilkunastocentymetrowych posążków kobiecych, odnajdowanych na stanowiskach archeologicznych od Europy Zachodniej do Syberii (m.in. Willendorf, Galgenberg, Dolni Vestonice, Brassempouy). Pochodzą one z epoki środkowego i późnegopaleolitu. Wspólną cechą tych figurek jest wyraźne podkreślenie pierwszo- (zewnętrznych - innych wówczas nie znano), drugo- i trzeciorzędowych cech płciowych kobiety: wydatnych piersi, brzucha i ud przy jedynie schematycznie zaznaczonych innych częściach ciała, jak to opisał odkrywca Wenus z Willendorfu. Wiele statuetek posiada, różnego rodzaju paski, naszyjniku, spódniczki, nakrycia i ozdoby głowy, wymyślne fryzury, bransolety, może także tatuaże i nacięcia skóry. Kogo przedstawiają? Odświętnie ubrane kobiety, kapłanki, a może jakieś boginie. Nie jest znane przeznaczenie tych posążków, przypuszcza się, że miały one jakiś związek z kultem płodności. Istnieje też teoria, według której te małe, poręczne figurki mogły spełniać funkcję amuletów. Możliwe, że mają jakiś związek z matrylinearnością i matrylokalnością, prawdopodobnie także z kultami uranicznymi (zwłaszcza z księżycem), tellurycznymi (głównie z ziemią), i cyklem życia i śmierci. Nazwa posążków nawiązuje do posągu Wenus z Milo, gdyż podobnie jak ta rzeźba, posągi Wenus paleolitycznych w zasadzie pozbawione są rąk.
sobota, 26 września 2009
Ubiór prehistoryczny - Paleolit

Podstawowe funkcje odzieży to
-Funkcja ochronna
-Funkcja zdobnicza
-Funkcja wyróżniająca

Nie ulega wątpliwości ze ubiór od początku spełniał funkcje ochrony przed zimnem. Ale poza znaczeniem użytkowym  mógł także spełniać inne funkcje np. magiczne. Człowiek pierwotny chciał w ten sposób przyswoić cechy innych istot, nadające mu siły lub przynajmniej chroniące przed złymi mocami.

Rys1. Czarownik z  jaskini Les Trois Frères, ok. 15,000 pne.

Ubiór zaspokajał pragnienie reprezentacji. Ozdoby umożliwiały identyfikację z jakąś inna istotą – zwierzęciem, bóstwem, herosem czy ważnym człowiekiem. Ubiór umożliwiał też wzbudzenie strachu lub posłuchu. Wódz potrzebuje atrybutów swojej władzy, wojownik czegoś, co da mu przewagę w boju i obdarzy nadprzyrodzona mocą.

Klimat w ogromnym stopniu determinował fundamentalne różnice miedzy poszczególnymi typami ubiorów. Mieszkańcy regionów chłodnych szukali w nim ochrony przed zimnem i dla nich stanowił on konieczność. Mniej istotny był dla mieszkańców strefy tropikalnej. Ludy żyjące w klimacie umiarkowanym, nie uważając ubioru ani za konieczność, ani zbytek, mogły poświęcić mu więcej uwagi. Na terenach północnych ludzie chronili się w grotach i jaskiniach, gdzie odnajdujemy pozostałości ich prymitywnych ubiorów. Przed wynalezieniem tkanin za odzienie służyły ludziom skóry zdzierane z upolowanych zwierząt.  Skóry były cennym surowcem także w późniejszych okresach. Stanowiły towar wymiany handlowej. Początkowo tylko je suszono. Potem stopniowo wynajdywano coraz skuteczniejsze metody nadawania im miękkości. I udoskonalano ich formę. Postępem było krojenie i dzielenie skóry ostrym krzemieniem. W miarę upływu czasu wykorzystywano noże skrobaki i drapaki.

Zachowywano kształt zwierzęcia. Łapy stanowiły ramiączka. Z tyłu zwisał ogon. Stosując paski węzeł wiązano na plecach – co przypominało ogon.

Rys. 2 Różne formy wiązania pasków z tyłu w formie ogona.

Skóry szczepiano na ramionach za pomącą kości potem nici ze ścięgien lub końskiego włosia.. Igły wykonywano z kości i ości.

Rys. 3 Narzędzia i sposoby szycia.

Ubiór mógł być przepasany. Kościane zapinki zdobiono nacięciami.

Formy ubioru

Początkowo ubiór stanowiły pasy w formie rzemieni połączone ze sobą pionowo i poziomo – formy przepasek. Spódniczki z połączonych pionowo pasków w formie frędzli - spódniczki sznurkowe.

Rys. 4 Wenus z Lespugue w spódniczce sznurkowej, datowana na 21 000 l.p.n.e.

Znane są także kloszowane spódnice sięgające nad kolana z przodu a dłuższe z tyłu i po bokach.

Rys. 5 Kloszowane spódnice kobiet - rysunek z malowideł naskalnych w El Cogul.

 

niedziela, 23 sierpnia 2009
Duchy Goi

Duchy Goi to niesamowita historia, która rozgrywa się w Madrycie na przełomie XVIII i XIXw, dotyczy znanego malarza Francisca Goi, ale nie jest to jego biografia.

Akcja filmu toczy się w Hiszpanii, tuż przed Rewolucją Francuską (1792 ok) i piętnaście lat po niej.

Film rozpoczyna scena ukazująca stosy satanicznych grafik Goi majaczących ciałami pokaleczonych i zwyrodniałych ludzi, wymieniają między sobą wielebne ojce ze Świętego Oficjum Inkwizycji, zachodząc w głowę, kto też taki może być ich autorem... Brat Lorenzo – identyfikuje twórcę tych rysunków wypowiadając nazwisko Goi i podejmuje się wszczęcia w jego sprawie śledztwa. Tymczasem Goya jest malarzem znanym i uznanym (od roku 1799 pełniącym funkcję Pierwszego Malarza Nadwornego), przy czym uprawia życie co najmniej mnogie – z jednej strony portretując „na zamówienie” bogatych kupców, księży i arystokratów postacie obłe i gładkie, z drugiej zaś, gdzieś tam w osobnym pomieszczeniu tworzy mroczne (pełne okrucieństwa i bluźnierstw) grafiki. Goya uwielbiał walki byków, nie raz podpisując korespondencję vel: Francisco de los Toros (Franciszek Bykowski). Warto zwrócić uwagę na cały proces odciskania grafik Goi na papierze.



 

Lorenzo odwiedza Goyę zlecając wykonanie portretu. Podczas pozowania,zwraca uwagę na obraz młodej Ines Bilbatua (córki majętnego kupca), którą Goya uważa za swoją największą muzę – cytując jej twarz w licznych portretach zbiorowych czy nawet... kościelnych freskach. Lorenzo postanawia więc „przyjrzeć” się owej „wybrance”. W kraju, w którym żył i tworzył Francisco Goya władza należała do Świetej Inkwizycja stojącej na straży moralności. Święte Oficjum pod każdym pozorem mogło pozbawić człowieka wolności. Taki los spotkał młodą muzę malarza Ines, którą bezpodstawnie oskarżono o praktykowanie judaizmu i wtrącono do lochu. O jej uwolnienie zabiegał członek Inkwizycji ojciec Lorenzo.

Mija pietnaście lat, Rewolucja Francuska przynosi swe dumnie brzmiące hasła także Hiszpanii, a więzniom Świetego Oficjum wolność. Goya, który w skutek choroby stracił słuch, nadal jest nadwornym malarzem. Ojciec Lorenzo zaś nie należy już do Oficjum, jest teraz jednym z ludzi Napoleona i z przekonaniem głosi oświeceniowe teorie.

Obsada:

Francisco Goya (Stellan Skarsgard)

Ines/Alicia (Natalie Portman)

 

ojciec Lorenzo (Javier Bardem)

Król Carlos IV (Randy Quaid)

Królowa MAria Luisa (Blanca Portillo)

Tomás Bilbatúa (Jose Luis Gomez)

María Isabel Bilbatúa (Mabel Rivera)

Ojciec Gregorio (Michael Londsdale)

Za kostiumy odpowiada Yvonne Blake. Laureatka Oscara za kostiumy do filmu "Mikołaj i Aleksandra" Franklina J. Schaffnera z 1972 roku.

A oto kilka wspaniałych kostiumów glównej bohaterki.

 

Reżyseria: Milos Forman
Scenariusz: Milos Forman, Jean Claude Carriere

Produkcja: Hiszpania,Wielka Brytania, Francja, Czechy

Data premiery: 16 marca 2007

 

 

 

czwartek, 20 sierpnia 2009
Coco Chanel i Igor Stravinsky

Z niecierpliwością czekam aż do polskich kin wejdzie film "Coco i Igor".

Jest to adaptacja powieści Chris Greenhalgh. Warto pamiętać, że ksiązka jest powieścią nie biografią! "To literacka historia tajemnego romansu, bez żadnych prób dokumentacji faktograficznej. Nie wiadomo nawet, czy przytaczane listy są autentyczne." - tak recenzuje ksiażkę Empik.

Kilka okładek różnych wydań książki:

Reżyserem filmu jest Jan Kounen. W rolach głównych wystepują:

Anna Mouglalis jako Coco Chanel.

 

Mads Mikkelsen jako Igor Strawiński

 

Opis filmu: "Jest rok 1913 w Paryżu. Coco Chanel oddana pracy, szczęśliwa przy boku przystojnego i bogatego Arthura Capela wybiera się na premierę "Święta wiosny" autorstwa Igora Strawińskiego. Podczas gdy ona jest zafascynowana, publiczność reaguje ostro i kpi z baletu. Mija 7 lat. Coco Chanel odniosła sukces, lecz cierpi z powodu śmierci Capela. Ponownie spotyka Strawińskiego. Tym razem jest on uciekinierem po Rewolucji Październikowej. Coco zaprasza kompozytora wraz z rodziną do swej nowej willi w Garches, aby miał warunki do pracy. Tymczasem między dwoma nieprzeciętnymi charakterami zaczyna iskrzyć..."

Fotosy i informacje: http://fdb.pl/film/217281-coco-chanel-and-igor-stravinsky

http://www.chanelstravinsky.com/presse/

 

poniedziałek, 17 sierpnia 2009
MADEMOISELLE IDZIE DO SZKOŁY

Kolekcja Chanel ready - to - wear na sezon jesień 2009/ zima 2010 w tradycyjnych kolorach czerń, biel i róż.

Kolekcja dla Panienki - tornister do szkoły?

Mundurek pensjonarki.

Płaszczyk na jesień.

Cos dla Pani Profesor...

Zestawy kolorystyczne: biel +  czerń + róż

Kapelusze mają dusze...

Futurystyczne torebki

Pensjonarka po lekcjach... marynarskie marzenia... Kolekcja Cruise 2010 - Morska podróż...

Romantyczna sesja zdjeciowa w sytlu retro wykonana przez samego Lagerfelda.

Zdjecia: http://www.vogue.co.uk/fashion/show.aspx/full-length-photos/id,7660/Page,5 ; http://blog.kiwilicious.com/?p=1694

 

Tagi: fashion
16:38, aguda1979 , Moda
Link Dodaj komentarz »
TYLKO DLA WYBRANYCH - SUKIENKA CHANEL
TYLKO DLA WYBRANYCH - SUKIENKA CHANEL 
(EXCLUSIVE. FROM CHANEL.)

Film dokumentalny, 26 min, Niemcy, 2005
Reżyseria: Cristina Trebbi

U Chanel lato zaczyna się w styczniu. Karl Lagerfeld przygotowuje pokaz,
na którym najpiękniejsze modelki zaprezentują 52 kreacje mistrza.
Czeka nas niezwykła przygoda: razem z ekipą filmową obejrzymy dokładnie,
jak powstaje dzieło znanego projektanta.
Prześledzimy całą drogę pięknej, czarnej sukni wieczorowej.
Od szkicu mistrza, który składał się zaledwie z kilku kresek, poprzez przymiarki,
próby i kolejne zmiany, aż do pokazu. A nawet zobaczymy potencjalną klientkę,
która nie zawaha się i wyda ponad 50 tysięcy euro na tę wyjątkową
kreację - pod warunkiem, że suknia się jej spodoba.
Poznamy też zwyczajne osoby, które ciężko pracują na sukces
mistrza: szwaczki, hafciarki, gońca i szewca.




1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 7