środa, 21 listopada 2012
Osiemnastowieczne ubiory teatralne od podszewki
„Kostiumowe pamiątki teatru warszawskiego - o ubiorach XVIII-wiecznych...” Wykład o modzie teatralnej w Muzeum Narodowym w Warszawie, który odbył się 21 października 2012 roku.
wtorek, 26 czerwca 2012
Średniowieczna suknia za kilka tysięcy - Agnieszka Gadzinowska odtwarza historyczne stroje
Jako mała dziewczynka oglądała z zainteresowaniem portrety dam na reprodukcjach i szyła ubrania dla lalek. W czasach studenckich cały swój wolny czas poświęcała bractwu rycerskiemu. Dziś zajmuje się modą, ale przede wszystkim tą z minionych epok. W rozmowie z iWoman.pl Agnieszka Mazur-Gadzinowska opowiada o swojej pasji i pracy
Stroje okresu Sarmacji okiem kostiumologa
Agnieszka Monika Mazur-Gadzinowska Kostiumolog i kostiumograf, artysta plastyk. Wykładowca w warszawskich uczelniach artystycznych. Absolwentka Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Pracę magisterską pisała o ubiorze kobiecym w malarstwie od XIV do XVII wieku. Odbyła podróż naukową do Paryża dzięki Pani Annie Marii Zaleskiej, która ufundowała jej prywatne stypendium. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki i warszawskiego Klubu Kostiumologii i Tkaniny Artystycznej. Przez wiele lat brała czynny udział jako rekonstruktor historyczny w działalności Stowarzyszenia Chorągiew Rycerstwa Ziemi Lubelskiej.
niedziela, 08 kwietnia 2012
Wesołych Świąt

czwartek, 08 marca 2012
Torebki i sakiewki XVI - XVII wiek

Wśród dodatków z przełomu XVI i XVII wieku bardzo istotne są sakiewki, kaletki i torebki służące do przechowywania drobiazgów.

Skórzane torebka z XVI wieku z metalowa ramą.

 

Jedwabna sakiewka z metalową ramą, prawdopodobnie niemiecka, XVI wiek, The Metropolitan Museum of  Art

 

Włoska haftowana sakiewka z XVII wieku.

XVII wiek

Sakiewka XVII wiek, The Fitzwilliam Museum, Cambridge, UK.

Francuska sakiewka z XVII wieku, The Metropolitan Museum of Art

piątek, 24 lutego 2012
Moda Art Deco dzisiaj – między rekonstrukcją a inspiracją - wykład

Moda Art Deco ma wielu entuzjastów. Odtwarzanie ubiorów z minionych epok to rodzaj wyzwania. W referacie przedstawiony zostanie podział na rekonstrukcje i interpretacje stylu minionych epok w ubiorze. Scharakteryzowane zostaną główne problemy i wyzwania stojące przed rekonstruktorami: wybór wzorów, odpowiedni dobór tkanin, kroju i technik krawieckich.

Pojawienie się Art Deco w modzie spowodowało jej wielkie przeobrażenie i tym samym historyczny krok w nowoczesność. Dziś, gdy często futuryzm jest wyznacznikiem tego, co awangardowe czy nowoczesne, wzornictwo międzywojenne powraca jako jedna z retro inspiracji, lecz  raczej o współczesnym charakterze. Do stylu Art Deco chętnie sięgają współcześni projektanci i kostiumografowie. Ich interpretacja stylu stanowi ważny element współczesnej mody: sięgającej zarówno do dawnego rzemiosła krawieckiego, projektowania i zdobnictwa tkanin. Referat podejmuje zagadnienie wpływu stylu Art Deco na współczesnych projektantów mody

Wykład 24.02.2012, godz. 17.00, mgr Agnieszka Mazur-Gadzinowska, "Moda Art Déco dzisiaj – między rekonstrukcją a inspiracją"

Spotkanie połączone będzie z prezentacją oryginalnych ubiorów i akcesoriów z tego okresu. Chcielibyśmy prosić uczestników KK o przyniesienie obiektów z własnych zbiorów.

Wykład odbędzie się w siedzibie Warszawskiego Oddziału SHS (Rynek Starego Miasta 27)

00:24, aguda1979 , Imprezy
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 20 lutego 2012
Męskie berety w XVII wieku

Poszukując informacji na temat siedemnastowiecznych męskich nakryć głowy zwróciłam uwagę, że beret stał się w tym okresie mało popularnym dodatkiem na portretach.

Męskie berety pojawiają się najczęściej w portretach Rembrandta.

A oto w jaki sposób sam Rembrandt przedstawiał siebie.

 

Rembrandt, Autoportret w berecie, 1630-1631, Walker Art Gallery, Liverpool

 

Rembrandr, Autoportret, 1629 r, Isabella Stewart Gardner Museum 

Tutaj beret w odcieniu niebieskim zdobiony strusim piórem.

Rembrandt, Autportret, 1659 r., National Gallery of Art Washington

Tutaj po latach ten sam model.

Rembrandt, Portret starszego mężczyzny, California

Rembrandt, Autoportret w aksamitnym berecie, 1634 r.

 

Rozcięcia i pióra jak w renesansie:

Szkoła Rembrandta, Portret mężczyzny, ok 1626-27; prywatna kolekcja Anglia

 

Rembrandt, Tronie, mężczyzna w berecie, ok 1635 r.

Czarny beret przecięty na segmenty.

Rembrandt, Starszy mężczyzna w berecie, ok 1631 r., Chicago, Art Institute 

Rembrandt, Grafika, Autoportret z Saskią, 1638r, Art Gallery of Ontario

Rembrandt, Autoportret z Saskią, 1635, kolekcja prywatna

 

Szeroki beret:

Rembrandt, Młody mężczyzna, 1639 r., Galleria Degli Uffizi, Florencja, Włochy

Rembrandt, Autoportret 1640 r., National Gallery

 

Rembrandt, Autoportret, 1660 r., Metropolitan Museum of Art,NY

Rembrandt, Grafika, Autoportret, 1638 r., National Museum Wales

Rembrandt, Autoportret, 1639 r, Prywatna kolekcja

Wyraźnie widoczne marszczenia szerokiego beretu.

 

Mała główka beretu:

Tu beret ozdobiony przy otoku.

Rembrandr, Autoportret, 1633 r., Louvre Paryż

Rembrandt, Autoportret, Grafika, 1634 r.,

Rembrandt, Autoportret, 1634 r., Rembrandt, Autoportret 1630 r.

 

Rembrandt, Portret Tytusa w dużym berecie, 1663 r., Londyn- Dulwich College Picture Gallery

Rembrandt, Tytus, The Wallace Collection, Londyn

Czerwony beret w stylu renesansowym

Na koniec oryginalny siedemnastowieczny beret.

 

środa, 08 czerwca 2011
Dawny warsztat krawiecki

Garsć ilustracji jak wyglądał dawny warsztat krawiecki.

Oczywiscie od najdawniejszych czasów krawcy szyli ręcznie.

Tu niemiecka rycina średniowieczna.

 

Kodeks Baltazara Behema przedstawia polska pracownie krawiecką, 1505 rok.

 

Krawiec 1568 r, Niemiecka rycina


Giovanni-Battista-Moroni "Krawiec" 1570 - 1575 r.


Wnętrze pracowni i sklepu krawieckiego; QUIRINGH VAN BREKELENKAM 1653 rok. Warto zwrócić uwagę, że krawcy siedzą na stole.

Pracownia i sklep; Quiringh van Brekelenkam 1661 r.

"Krawcowa" fragment, Francois Boucher 1746 rok, Francja.

"Kobieta u krawca" (fragment), Pietro Longhi, 1760 r., Włochy.


Pracownia krawiecka, rycina francuska 1775 r.


Pracownia i wykroje krawieckie, Francja 18 wiek.


Krawcowa w stylu Empire, początek 19 wieku.


Szkoła krawiecka, Pierwsza połowa 19 wieku.

 

Kobieta szyjąca maszyną do szycia, 1853 rok.

Zakąłd krawiecki, początek 20 wieku.


Chińska fabryka, 21 wiek.


poniedziałek, 11 kwietnia 2011
Kostiumy w "Ślubach Panieńskich"

W co ubrani są bohaterowie filmu „Śluby Panieńskie” (2010 r)? Kostiumografem w filmie była Małgorzata Moskwa - Braszka, mająca na swoim koncie kostiumy do wielu filmów m.in. "Przedwiośnie" z 2001 r.

Fredro to twórca romantyczny. Sztuka pisana była w okresie 1827 – 1832. Zatem nurt patriotyczny i romantyczny przewija się także w strojach bohaterów.

Albin (Borys Szyc) ubrany w koszulę a na nią ma zarzucony czarny kontusz. Nie noszono takiego zestawienia. To tak jakby płaszcz nałożyć na bieliznę...

Gustaw (Maciej Stuhr) w eleganckim ubiorze na modę francuską. Koszula z postawionym kołnierzem, nie zawiązana chusta krawat, wzorzysta kamizelka.

Albin w kontuszu, widoczny pas kontuszowy obok Gustaw w modnym fraku, kamizelce i pantalonach sukiennych, cylinder na głowie.

 

Gustaw lubuje sie w eleganckich modnych ubiorach na modę francuską o frakowym kroju.

 

Journal des Dames et des Modes 1819 nr 27

"Suknia kroju francuzkiego lub angielska naśladująca modę; z nia razem podlega różnym odmianom, co do kroju guzików, koloru sukna. Czarny i granatowy najużywańszy teraz. strój polski ledwie gdzie ujrzy na ziemi polskiej, same tylko świecą sie fraczki" - skarżył sie Łukasz Gołebiowski w swej książce "Ubiory w Polszcze" (Warszawa 1830 r.)


Wiecej strojów narodowych - ubiory kontuszowe założone na żupany, czapki szlacheckie.

Panie noszą stroje empirowe. Charakterystyczna podwyższona talia.


Tygodnik Wileński. – T. 3 (1822). – Dodatek do nr 4

 

Fotografie: www.filmpolski.pl

Ryciny: zbiory BUW

wtorek, 01 marca 2011
Słowniczek modystki cz.4

Chapeau de parement (fr.) – aksamitny kapelusz na filcowym stelażu z wysoką główką, z metalową ozdobą na szczycie, na rozwiniętych brzegach wykończony futerkiem. W latach 1430 – 1440 noszony w modzie dworskiej. Występuje w polskich zabytkach.

Chaperon – niem. Schaperun, Gugel – kaptur szyty z fantazyjnie wycinanego sukna, noszony w  XIII – XVI wieku.

Fot. Chaperon. wyk. Agnieszka Mazur

Cornette – (fr.) długi ogon stanowiący zakończenie średniowiecznego, sukiennego kaptura.

Fot. Kaptur z sługim ogonem. Wykonała Agnieszka Mazur

Crinale – wieniec

Cyjara – cyjaris – tiara

Cyp – (niem. Zipf, Zipfel – spiczasty) – w XV wieku ozdobny kutas u kaptra, frędzla, także cały kaptur.

Czako (giwer) – od XVI w. w nadwornym ubiorze węgierskim nakrycie głowy o podniesionym i przylegającym do główki  rondzie z wycięciem z lewej na prawa stronę. Później wojskowe nakrycie głowy w kształcie ściętego stożka ( początkowo szerszego u góry, od poł. XIX wieku węższego z małym denkiem) z filcu lub skóry obciągniętej suknem; czako oficerskie  ozdobiono kitą i pomponami.

Fot. Czako Ksiecia Józefa Poniatowskiego.

Czapica –infuła, mitra.

Czapnik – rzemieślnik wykonujący zwykle filcowe czapki W cechach polskich od XIV wieku.

Czember – (persk) w XVII wieku chustka na głowę.

Czepiennik – od XVI w. rzemieślnik wykonujący czepce.

Czimet –kwef

Czub – czup, czubek, fontanges – 1) stercząca fryzura określana jako tatarska, a w XVIII wieku jako a la Titus Caracalla; 2) wysoka ozdoba z piór lub włosia na nakryciu głowy, pióropusz, kita,  strojny czepek ze sterczącą ozdobą; 3)czepiec damski zdobiony ustawionymi w trzech rzędach koronkami, noszony na wysokiej fryzurze, głównie w latach 1680 – 1715 na wzór paryskiego fontanges.

Fot. Barokowy czub - fryzura sarmaty. Portret trumienny Stanisława Woyszy XVII w.

Fot. Damski czub - czepek na modę francuską z końca XVII wieku. Polski barokowy portret trumieny.

Daszek – nakrycie głowy w kształcie kołpaka używane w XVI wieku.

Domino – włoski kaptur z krótką narzutką noszony w średniowieczu przez księży

Dormeszka – dormes, fr. dormeusse – czepek nocny, ocieplany, zdobiony koronkami, wstążkami, noszony w XVIII wieku.

 

Rys. Francuska dormeszka

Duet – duecik, duli et, dułat, fr. – cieplejsze nakrycie głowy noszone w końcu XVII i w XVIII wieku, często nakładane na kornet, szyte z tkanin wełnianych, półwełnianych lub jedwabnych, obszywane koronkami, często watowane.

Dziuła – w XV wieku kaptur lub kapuza sukienna albo filcowa, noszona jako ochrona przed deszczem.

Źródło: Irena Turnau, Słownik ubiorów, Wydawnictwo Naukowe Semper: 1999 r.

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 7