czwartek, 08 października 2009
Ubiory prehistoryczne - paleolityczna Wenus
W co ubierała się prehistoryczna kobieta? Jak określić ubranie paleolitycznej Wenus? Wenus paleolityczna - ogólne określenie niewielkich, kilkunastocentymetrowych posążków kobiecych, odnajdowanych na stanowiskach archeologicznych od Europy Zachodniej do Syberii (m.in. Willendorf, Galgenberg, Dolni Vestonice, Brassempouy). Pochodzą one z epoki środkowego i późnegopaleolitu. Wspólną cechą tych figurek jest wyraźne podkreślenie pierwszo- (zewnętrznych - innych wówczas nie znano), drugo- i trzeciorzędowych cech płciowych kobiety: wydatnych piersi, brzucha i ud przy jedynie schematycznie zaznaczonych innych częściach ciała, jak to opisał odkrywca Wenus z Willendorfu. Wiele statuetek posiada, różnego rodzaju paski, naszyjniku, spódniczki, nakrycia i ozdoby głowy, wymyślne fryzury, bransolety, może także tatuaże i nacięcia skóry. Kogo przedstawiają? Odświętnie ubrane kobiety, kapłanki, a może jakieś boginie. Nie jest znane przeznaczenie tych posążków, przypuszcza się, że miały one jakiś związek z kultem płodności. Istnieje też teoria, według której te małe, poręczne figurki mogły spełniać funkcję amuletów. Możliwe, że mają jakiś związek z matrylinearnością i matrylokalnością, prawdopodobnie także z kultami uranicznymi (zwłaszcza z księżycem), tellurycznymi (głównie z ziemią), i cyklem życia i śmierci. Nazwa posążków nawiązuje do posągu Wenus z Milo, gdyż podobnie jak ta rzeźba, posągi Wenus paleolitycznych w zasadzie pozbawione są rąk.