Blog > Komentarze do wpisu
Ubiory starożytnego Rzymu cz I

Ubiór meski Rzymian składał się z tuniki i wierzchniego okrycia - togi.

Tunika - odpowiadała greckiemu chitonowi, tunika obywatela miała kolor białej lub kremowej naturalnej wełny. Senatorzy i ekwici zakładali tuniki ozdobiona pasami (clavus).

Dla najbiedniejszych, niewolników i dzieci tunika stanowiła jedyne okrycie. Tunika noszona przez plebs, rzemieślników, kupców i wyrobników często nie miała rękawów. Z reguły była przepasana sznurem, często sczepiona tylko na jednym ramieniu, była okryciem tanim i praktycznym (dwie części materiału zszyte po bokach i na ramionach z otworem na głowę).

Tunikę noszono przede wszystkim w domu, natomiast każde wyjście na ulice, wymagało dodatkowej szaty - togi.

TUNIKA ANGUSTICLAVIA – tunika ekwity i klas wyższych.  Posiada dwa purpurowe wąskie paski – (angustus clavus) z tyłu i z przodu o szerokości ok. 4cm

 

TUNICA LATICLAVIA tunika senatorska z jednym szerokim pasem – (latus clavi), szerokości ok. 8cm. Senatorzy nosili tuniki nieco dłuższe i nieprzepasane.

 

TUNICA PALMATA - tunika, z wyhaftowanymi liśćmi palmy była zastrzeżona dla triumfatora i noszona wraz z togą picta. Była purpurowa

COLOBIUM tunika bez rękawów.

TUNIKA Z RĘKAWAMI przejęta ze Wschodu, poczatkowo rękawy siegały do połowy ramion.

 

TUNICA MANICATA -Tunika z długimi rękawami- W III w. n.e. Rzymianie rozpoczęli stosowanie tuniki z długimi rękawami. Założenie takiej szaty przed tym okresem, uznawano za przejaw zniewieściałości. Tunika z długimi obcisłymi rekawami była ulubionym strojem Juliusza Cezara

TUNICA TALARIS – bardzo długa, z długimi rekawami, zakładanie takiej tuniki uważano za przejaw zniewieściałości.

DALMATYKA, DALMATICA - Bogatsza forma tuniki, z szerokimi rękawami z jednego kawałka; powstała w okresie późnego cesarstwa, była ona wełniana, płócienna lub lniana.

TUNICA INTERIOR, SUBUCULA -Zazwyczaj noszono jedną tunikę, ale już od III w. p.n.e. zaczęto zakładać drugą, która odpowiadała naszej koszuli. Nie miała rękawów albo bardzo krótkie rękawy.

 

Togę wykonywano z białego, wełnianego materiału, o szerokości ok. 2,70-3 m i długości 5-6 m.

Założenie togi było czynnością trudną, by nie powiedzieć uciążliwą. Pas materiału składano wzdłuż, narzucano jeden kraniec na lewe ramię, nakładano togę na plecy, a drugi koniec przeprowadzano pod prawym ramieniem i od przodu ponownie zarzucano na lewe ramię. Aby sobie ulżyć, bogatsi obywatele, do tego celu mieli specjalnego niewolnika, nazywanego vestiplicus.

TOGA EXIGUA - Najwcześniejsza toga, datowana jest na okres późnej republiki. Była stosunkowo prosta W okresie złotego wieku, toga została wzbogacona o sinus (używane jako kieszeń na różnego rodzaju drobiazgi) i umbo (kaptur zakładany podczas uroczystości religijnych, ludzi sprawujących funkcje religijne, nazywano capite velato (noszący kaptur)). Toga była oznaką przynależności do określonej klasy społecznej. Stanowiła coś w rodzaju wizualnego dowodu osobistego.

 

TOGA PURA (czysta) lub TOGA VIRILIS, TOGA LIBERA(męska) – zwyczajny ubiór rzymskiego obywatela podczas oficjalnych czynności oraz wypoczynku (odkładana przy pracy fizycznej) Wykonana z prostego sukna, wełny o zabarwieniu kremowobiałym, była ok. 15 cm krótsza odm innych typów togi.

TOGA PRAETEXTA (obramowana) przysługiwała urzędnikom(konsulom, pretorom, cenzorom, dyktatorom), a także chłopcom do lat 15 lub 16 ( w tym wieku chłopiec był uroczyście odziewany w  togę virilis) Cechą charakterystyczną togi praetexta był szlak purpurowy szerokości 5-8 cm, początkowo umieszczony wzdłuż dolnej zaokrąglonej krawędzi, potem wzdłuż brzegu sinusu.

TOGA CANDIDA (śnieżnobiała) z sukna bielonego, bez szlaku, noszona przez obywateli ubiegających się o urządnpubliczny (stad nazwa kandydat)

TOGA PULLA (ciemna) z sukna ciemnoszarego, brunatnego lub nawet czarnego była znakiem żałoby, zaklął dana także podczas kryzysu politycznego. Jednakże w tej materii przewidziano wyjątki dla przedstawicieli wyższych stanów społecznych, którzy ubierali toga praetexta.

TOGA PICTA (malowana) początkowo własność państwa, noszona w dniu triumfu przez zwycięskiego wodza, potem stała się oficjalnym ubiorem cesarzy i ich prywatna własnością. Była purpurowa (toga purpurea), haftowana we wzory złotą nicią.

 

TOGA TRABEA (belkowana w poziome pasy, przysługiwałą pierwotnie królom – pasy białe i purpurowe; potem wieszczkom- agurom – pasy purpurowe i szkarłatne).

TOGA PURPUREA W całości purpurowe togi wkładali także obywatele poświęcający swe życie bogom – samobójstwo rytualne.

 

poniedziałek, 28 grudnia 2009, aguda1979

Polecane wpisy